Verslag Zandvoort 2010
(geplaatst 20 augustus 2010)
Premiére voor de Historische Veetjes op Zandvoort.
Dankzij de samenwerking met de stichting DNRT en de hulp van al haar vrijwilligers. En natuurlijk de inzet van oud-Formule Vee coureur Jelle Hingst die in de jaren 70 héél véél nationale en internationale bekers won en deze keer op 7 en 8 augustus 2010 onze wedstrijdleider wilde zijn. Dank jullie wel Huub, Ria, Tom, Jelle, Theo en al die anderen die soms hoofdschuddend en soms genietend ons terzijde hebben gestaan. Eén ding staat vast, dit smaakt naar méér!
Een verslag samengesteld uit het Formule Vee-dagboek van Robert Waschak (A) in de Austro, de weekendnotities van HFVE-voorzitter Frank Orthey (D) in de ex-Arie Luijendijk Lola Super Vee en vanachter het Beach-stuurwiel van Robert van Hoorn.
Huub Vermeulen in de Royale Super Vee in 1972. Ook toen stond er al DNRT op de auto!
Het is vrijdag en de sfeer is goed! Mooi weer en de eerste Vee mannen arriveren, we zien Hugo Sewing met Heidi en Kaimann Emma arriveren, zijn directe rivaal in de titelstrijd algemeen Robert Waschak komt naast hem staan, Martin Märklen parkeert zijn Fuchs en zo stroomt paddock 2 langzaamaan wat voller met Veetjes. Uitstappen, schouders rammen, opzetten, opstellen, ontspannen, lachen, kijken, bewonderen, vragen, lenen. Zo hoort het! Voor de meesten is dit de vuurdoop op Zandvoort. Men vindt het rijden langs de boulevard met de trailer en dan pardoes de bocht om en het circuitterrein op sensationeel. Ik ben er al lang aan gewend maar weet nog van vroeger dat dat op mij een onuitwisbare indruk maakte. Even bij onze Ruben van 10 nagevraagd en ja hoor: "Ja, heel mooi. Dan weet je dat we bijna gaan racen, pap!" O ja, zo was het inderdaad....
We zijn er! Frank Orthey en Ingo Knappe blazen nog uit van de reis en nemen Peter Ramanns (midden) jeugdig enthousiasme met een grijns. De Super Vee's 1600 cc (Lola #402 en LCR #444) zullen gehakt maken van zijn RBP 1300 cc één-carburateur. Toch?
Voor pootje baden is het door de stijve wind vanuit zee wat te fris. Günther Filthaut arriveert met zijn camper als niet-rijdend lid. Günther heeft in de jaren '70 heel wat races gereden om destijds de Castrol GTX-Pokal, ONS en ook de ADAC Nordseerennen. Iemand vertelt dat hij zelfs instructeur is geweest. Bij wie dan, vraag ik mij af? Wellicht kom ik Daan Constandze nog tegen, dat moet ik hem eens vragen, hij is per slot van rekening de initiator van de renschool geweest. In de namiddag vatten we het plan op om na zessen een circuitwandeling te maken. Günther Filthaut onderwijst ons, af en toe aangevuld met tips van Zandvoort-kenners als Jukka, Hugo en Rob. Met name Iris Heinemann luistert mee en geeft haar ogen goed de kost, het wordt haar eerste race ooit in de Apal Formule Vee van Christian Hintz! Robert en Frank nemen alles goed in zich op en het valt op dat Udo Heinemann niet veel praat, maar heel duidelijk wél weet waar de mosterd wordt gehaald op Zandvoort. Zijn theorie over hoe de Kinzobocht te nemen vindt bijval bij Jukka Puurunen. Toch eens proberen morgen, die bocht is niet mijn sterkste kant...
Günther Filthaut (5e van rechts): "Das Scheivlak ist ein vollgas-Kurve." Iris helemaal links) vraagt zich af of Günther ze nog op een rij heeft, Papa Udo Heinemann (2e links) ontdekt nog een late badgaste.
Zaterdagochtend. Voor de technische keuring begint moeten eerst de zaken goed droog worden gemaakt, het heeft geregend en de donkergrijze wolken voorspellen meer nattigheid. De ééncarburateur-rijders grijnzen elkaar toe: Het wordt een training waarbij we de Super Veeś en de 1300 2-carburateurs het vuur na aan de schenen gaan leggen. LCR-Super Vee-piloot Ingo Knappe en de keurmeester van het DNRT lopen een probleemloze ronde, alles in orde. Dan een technische keuring voor de rijders: Een serieuze alcoholcontrole! Dat maken we zelden of nooit mee en een paar rijders moeten zich vlak voor de 1e training nog eens melden om het over te doen. Een verrassing, maar we zijn het er allemaal roerend mee eens, dit is een goede zaak. Hoewel 0,00 promille... nee, juist goed!
Eindelijk! Jelle Erfmann gaat zijn samen met Jan Tjassing opgebouwde Lola aan de tand voelen. En Tony Perrin kan niet wachten op het uitlaatgeluid... Hoe zou dat nu komen? Achter hem rolt de 0-promilleploeg mee voor het eerste bedrijf... (foto: Ed Nijman)
...waar Pluvius het beeld beheerst. (foto: Ed Nijman)
De briefing wordt geleid door... Jelle Hingst! Deze meervoudig nationaal kampioen Formule Vee 1300 en Europees Kampioen 1973 is, zoals hij het zelf stelde, ook van de plank getrokken toen de historische Veetjes zich aanmeldden. Los daarvan wou hij de kans niet laten liggen om de wagens van weleer weer eens te zien rijden en wellicht ook wat oude vrienden en tegenstrevers uit die tijd te ontmoeten. En inderdaad, Jaap van Hoorn, Jack Verboom, Daan Constandze, Martin Bourgondiën, Cees Trouw en ook Huub Vermeulen waren erbij of kwamen langs. Mooi om te zien en te horen. Zelfs 37 jaar na dato werden er verrassende en bruikbare tips uitgewisseld aangaande vering, carburatie en meer van die zaken. Dat Jelle na zijn Formule Vee-carriére jarenlang wedstrijdleider is geweest op Zandvoort was gauw duidelijk. Strak en zeker niet met de mantel der liefde werd de Vee-ploeg geleid. En zo hoort dat ook in de motorsport. Puike job, waarvoor dank Jelle! De Duitsers, Oostenrijkers en Zwitsers trekken de wenkbrauwen op bij het horen van de uitleg van een vinding van het DNRT: De paarse "60" vlag. Nadat ik uitleg dat het gebruik van deze vlag door de FIA wordt overwogen in de FIA evenementen begrijpt iedereen dat het DNRT niet zomaar een stichting is. Hier wordt de autorensport serieus bedreven en waar nodig dus ook gewoon aangepakt!
In 1973 werd Jelle Hingst West-Europees Kampioen Formule Vee 1300. Op Zandvoort 7 en 8 augustus 2010 was hij onze wedstrijdleider. Dank daarvoor, we hopen dat je er met plezier op terugkijkt.
We gaan rijden! Het hield op met zachtjes regenen en de vrije training is nat. Niet alleen nat, maar ook nogal vet! Elke bocht werd zorgvuldig van OMAN-olie voorzien door de heren Formule Vee-rijders. Tricky, want Jelle Erfmann bijvoorbeeld had zijn vuurdoop met de totaal nieuw opgebouwde Lola T252 Super Vee 1600. Thomas Cramer had een nieuwe 1300 2C motor in de Javado (ex-Nic van Turnhout jaren '70, ex-Jan Tjassing jaren '00) liggen en ook team DutchVee moest één en ander inrijden in de Beach (ex-Alfred Abbenes). Martin Bourgondiën kreeg de restauratie van zijn Celi Super Vee niet op tijd voor elkaar en startte in de Sheane van Tony Perrin. Elders op deze site is meer over deze bijzondere Formule Vee te vinden. Tony, Martin en ook Jan Tjassing hadden hun handen vol om de auto op tijd klaar te krijgen. Iris zoals gezegd reed haar eerste race, Frank Orthey had de ex-Arie Luijendijk Lola T 252 na een lange tijd weer van stal nadat hij dit jaar eigenlijk alleen met de Maco had gereden. Jack Verboom hoopte zijn aanhoudende olieleidingproblemen de baas te zijn en Tomas Ernst had zijn RPB-Vee weer klaar na de fikse klap op Oschersleben in juli. Kortom, genoeg rijders die graag mooi weer en een droge baan hadden gezien. Tijdens de wandeling was al duidelijk dat Zandvoort een aantal bochten kent waar het verschil gemaakt wordt. Een goede serie Tarzan/Gerlach/Hugenholtz zorgt voor véél tijdwinst en snelheid naar het Scheivlak. Het Scheivlak zelf plus een goed gedrifte Mastersbocht zijn ook essentieel voor een goede tijd. Juist aanremmen en op tijd snelheid maken in de S-bocht levert een hoge snelheid op het rechte stuk. De theorie was goed doorgenomen, de praktijk was een heel ander chapiter. Frank Orthey toonde zich in de Super Vee na de training onder de indruk van de baan én de kundige hand van Van Hoorn, Puurunen en Sewing die het hele veld achter zich hielden. Alleen Robert Waschak uit St. Gilgen (zoek maar op!) kan zich als enige niet-Zandvoort kenner mengen in het geweld, hij past zich zoals altijd zeer vlug aan aan de nieuwe omgeving. Tijden tussen 2.21 (Hugo Sewing) en 2.24 (Robert Waschak) voor de één-carburateurs zijn uitstekend te noemen. Wolfgang Rafflenbeul was blij al tijdens de vrije trainingsdagen van de HARC 4 sessies te hebben gereden. Ook toen was er regen en zon en dat geeft wat meer vertrouwen, zo stelde hij. Belangrijk, het is Wolfgangs eerste seizoen na jarenlang met Jaguars en Healey's te hebben gereden. Verder een feilloze sessie van de altijd goedgemutste Peter Ramann in zijn RPB. Peter rijd voor het eerst dit jaar mee en begint zo langzamerhand op snelheid te komen. Iris Heinemann tenslotte vond het vooral heel spannend! Met alle tips en truuks van de ervaren jongens in haar achterzak bleef ze fier overeind, top!
"De Beach had na Oschersleben een nieuw motorblok onder de kap. De boringen van het oude blok klopten niet en gaven te veel oliedrukproblemen, vandaar. Samen met Ed Nijman en Bart Kuipers heeft Jaap het blok onder handen gehad en het was zaak de eerste sessie rustig aan te doen, zeker de eerste 4 rondes om het lagerwerk in te lopen. De regen hielp daarbij, je moet veel rustiger en soepeler gaan rijden. Ik vertrok als eerste om de jongens achter me de lijnen te laten zien. Motortje doortrekken tot max. 4.000 rpm en tuffen maar. Na 3 ronden zag ik niemand in mijn spiegel en op het stuk naar de Audi-S zie je aan de overkant de auto's vanaf de Hunzerug naar het Scheivlak rijden. Tevreden kon ik constateren dat de Beach net zo vlot was als de 2-carburateurs. Na enige tijd code rood: te veel gespinde auto's. Verbaast me niets omdat er best veel olie op de baan lag. Ik laat de Beach uitrollen in de pits en stel me op voor het stoplicht. Bart roept me echter naar binnen, ook wij lekken wat olie en Bart heeft volkomen gelijk door te zeggen dat we niet in de eerste training de race winnen en dat we onze collega's waarschijnlijk een groot plezier doen door de oliedruppels in het carter te houden. Ik zie dat de oliedruk prima is, maar Bart heeft gelijk: Naar binnen."
Robert Waschak drukt een baancommissaris nog eens op het hart alleen dán geel te zwaaien als een rode Kaimann met nummer 219 voorbijkomt...
Het duel Sewing (Kaimann #219) en Waschak (Austro #203) houdt al het hele seizoen aan. Van Hoorn (Beach #107) zit 1e rang en leert ondertussen hard bij! (foto: Ed Nijman)
Gerd Hast (Motul #317) was de snelste 1300 2-carburateur. Hier jaagt hij 1300 1-carburateurrijder Jukka Puurunen (Veemax #201) door de Hugenholtzbocht.
Bij de 2-carburateurs zijn het "Tjassing Power" Gerd Hast (D) in de ex-Joost Toebosch (jaren '70) / ex-Jaap van Hoorn (jaren '00) en Christoph Hasler (CH) met de Fuchs die het tempo bepalen, hoewel de Motul van Udo Heinemann ze blijft opjagen. De ex-Wim van Kleef Kaimann van Jack Verboom vertoont tijdens deze thuiswedstrijd toch weer problemen. Hoewel Jack regelmatig tot de snelsten behoort zo door de jaren heen blijft het moeilijk de olie bij elkaar te houden. Ook nu een vroegtijdig uitstappen in Bos-Uit. Olie weg. Martin Bourgondiën hield de Sheane op de baan en kwam langzaam in het ritme dat zo nodig is als rijder en auto voor het eerst met elkaar de baan opgaan. Martin Märklen heeft problemen met de benzinetoevoer, een euvel dat hem het hele weekeind parten zal spelen en een echt snelle tijd onmogelijk maakt.
Stijlvolle beelden bij de 2 -carburateurs waar oude rot Martin Bourgondiën met de meer recente Sheane uit de jaren '90 het aan de stok heeft met de 73-er Motul van Udo Heinemann. (foto: Ed Nijman)
De rode Fuchs van Christoph Hasler (CH) is inmiddels een geduchte concurrent in zijn klasse, hij leidt de FV 1300 2-c(arburateur)klasse. Martin Märklen in de blauwe Fuchs staat in dat klassement ondanks regelmatig terugkerende brandstoftoevoerproblemen 3e.
Wim van Kleef in de Kaimann in 1974. Met deze auto rijdt Jack Verboom anno 2010 nog altijd races door heel Europa. Soms lukt het ons een foto van hem te schieten, soms speelt de techniek Jack parten...
Jan en Bart geven Gerd Hast in de ex-Joost Toebosch Motul een duwtje.
Bij de Super Vee's tonen de zusjes Lola T252 Super Vee van Jelle en Frank zich nukkige tantes. Jelle's benzinepomp(en) werkten niet of onvoldoende en bij Frank sloeg malheur toe in de gaskabel: Fly-by-Wire werkt niet op een Lola met deze toepassing... De eerste tijdtraining geeft hetzelfde beeld qua tijden. Hoewel de training droog begint gaat het vervolgens aan het einde regenen. Dat kwam Ingo Knappe in de LCR niet slecht uit, daar het heilige vuur van de piloot oversloeg naar de minstens zo enthousiaste LCR. Siegfried Fischer liet in zijn 3e race met de Lola T324 Super Vee zien dat hij de auto motorisch goed in orde heeft. De Lola miste geen klap. Rijtechnisch gaat het ook steeds beter en voor een novice verdedigt Siegfried zich optimaal. Ondanks de sterk wisselende omstandigheden heeft de T324 niet één keer achterstevoren gestaan. Hoewel ome Jaap Luijendijk in onze optiek gelijk heeft door te roepen dat je eerst een paar keer achterstevoren moet gaan om te weten hoe snel je een bocht kunt nemen, was deze keer goede raad minstens zo duur als een crash met je nieuwe Super Vee. En daar kunnen we in het Beach-kamp over meepraten, waarover later meer...
Jelle Erfmanns first-race-out was een weekeind met pieken en dalen... (foto: Ed Nijman)
...waarbij veel overleg tussen rijder en tuner in ieder geval leidde tot de eerste punten in het Super Vee-klassement! (foto: Ed Nijman)
"Zet vooral luchtfilters op je carburateurs, dat helpt tegen het geluid..." Dat het een stuk brandgevaarlijker werd laat Ingo Knappe hier zien als hij de vlam in de pan heeft bij het uitkomen van de S-bocht. (foto: Ed Nijman)
Siegfried Fischer gaat steeds beter met de Lola T324 Super Vee (#414)...
...zodat Jukka Puurunen en Robert van Hoorn het uiterste van hun remmen moesten vergen! In de regen zijn de één-carburateurs geduchte tegenstanders. (foto: Ed Nijman)
Zondag tijdens de warming-up (wanneer hadden we díé voor het laatst?) eindelijk zon. De tijden allemaal weer een stuk beter. Iedereen was bij iedereen op bezoek geweest zaterdagavond en de Z-bars, de sproeiers, de bandenspanning en de aanrem- en instuurpunten zijn allemaal de revue gepasseerd. Aan de lage stemmen van de heren monteurs te horen is dat nog best even werk geweest. Leuk was het te zien dat de oude Vee-mannen ook even langskwamen, maar ook de oudere jongeren Ruud (net terug van Middelharnis waar hij zijn eerste meters met de Jeffrey Vee heeft gereden, het verhaal komt eraan) en Ronald (aangestoken door het Vee-virus lijkt ook hij een Formule Vee op te gaan bouwen) en zelfs wereldreiziger Nico Julsing die ongeveer alle F1 (en F5000 en Nationaal en Prototypes en F3 en vooruit, misschien laat 'ie ooit nog foto's van de DAF-jes zien) races versloeg als fotograaf in de jaren '60 en '70 en waar we op deze site zoveel fotomateriaal van mogen gebruiken kwam ons een hart onder de riem steken. Nou, dat ging prima. Robert Waschak en Hugo Sewing zijn in een pakkend gevecht gewikkeld met elkaar in het algemeen klassement wie er overall-kampioen van de Historische Formule Vee Europa gaat worden en de titel van Martin Bourgondiën overneemt. Daarnaast zijn er in de verschillende klassen ook duels gaande én is het natuurlijk not-done als 2-carburateur of Super Vee je de oren te laten wassen door de 1300 1-carburateurs. Dat die laatste groep de zaken goed voor elkaar heeft op rijkundig-, motorisch- en mechanisch gebied blijkt ook weer in de warming up. Robert en Robert laten elkaar de droge lijn zien. Jukka en Hugo laten menige Vee achter zich. Vanuit de Beach valt het op dat met name de tijdwinst ten opzichte van de anderen behaald wordt in het Scheivlak en in de Kumho. De Beach heeft nieuwe banden en dus weer goed grip waardoor volgas weer tot de extra wapens behoort. Robert komt na de training naar ons toe en heeft nu met eigen ogen gezien dat het kan: Scheivlak voluit. Jukka glimlacht slechts en wijst veelbetekenend naar boven, terwijl Beach-technici Ed en Bart zich over de buienradar buigen...
"De Beach kan nu écht voluit gereden worden en dat doe ik dan ook. Na 2 rondes kom ik een 2-carburateur voorbij en ook een Super Vee. De auto is stabiel en de motor loopt als een haas. Ik schakel bij 5.700 op en in 4 loopt de motor snel naar 6.400 toeren. Dat is een combinatie van de Boron CLS Bond-olie in de versnellingsbak en een goede sproeierbezetting. Op het rechte stuk loop ik weg bij Robert en Hugo, dat is een goed teken. Ronde na ronde gaat in opperste concentratie, het is als een diepe slaap waarin niets me kan afleiden en zo hoort het. Voor een sessie spreek ik altijd 3 doelen met mezelf af en zo ook nu: 1. Gerlach, Marlboro en Kumho (alledrie 90 graden rechts) ultieme rempunt en remdruk bepalen, 2. Inhaalpunten Audi-S en Tarzan laatste rempunt bepalen, 3. Vastellen voor Gerlach en Kumho of hoogtoerend in 3 of laagtoerend in 4 het beste past. Dit werk ik soepel af en kan dan écht een serie goede rondes neerzetten. In ronde 8 ga ik dan in de Marlboro achterstevoren omdat ik probeer zonder te remmen erdoorheen te komen. De balans van de auto is dan anders en ik moet veel alerter sturen hetgeen wel zal lukken, maar nu even niet... Ik wacht op Jukka en pik bij hem aan. De laatste 2 ronden hebben we dan leuke strijd en ik stel vast dat we op het rechte stuk ook sneller zijn dan Jukka. Jaap had gelijk door de ontsteking op topsnelheid te zetten, dat is in deze weersomstandigheden het meest bruikbaar. Op de tijdlijsten prijkt de Beach op plek 2 met 2.15.4. Niet slecht met een aantal Super Vee's en 2-carburateurs erbij. Lang niet slecht!
De Beach (ex-Alfred Abbenes) één-carburateur met Robert van Hoorn aan het stuur schudt flink aan de boom en zet de 3e starttijd neer plus de 2e snelste tijd overall in de warming-up... (foto: Ed Nijman)
...terwijl Martin Bourgondiën het juiste spoor met de Sheane heeft gevonden en zich weer meet met de besten in diezelfde warming-up. (foto: Ed Nijman)
Gerd Hast reed in de warming-up de snelste tijd, won de eerste race maar moest de 2e race met pech opgeven. Daarmee nestelt hij zich op de 4e plaats in het 1300 2C klassement.
Het weer verbetert zienderogen en bij de start van de eerste puntenwedstrijd is het asfalt aan het drogen, van boven komt nu niets noemenswaardigs meer naar beneden. Vanuit de cockpit van Robert Waschak (5e startplaats) het volgende: "De 1e ronde achter de pacecar. Deze houdt een straf tempo aan en gaat regelmatig met 2 wielen buiten de kerbs! In mijn achterspiegel zie ik een onderbroken lint van auto's, deze opwarmtempo's zijn we niet gewend. Tegen het einde van de ronde vertraagt de pacecar en sluit iedereen weer aan. In de referentieronde gaan er al 3 auto's vandoor, Hugo, Jukka en Rob rijden vooruit weg. In de chicane is het zaak zo snel mogelijk snelheid op te bouwen voor het rechte stuk en als ik de Kumhobocht instuur glijdt mijn Austro zonder waarschuwing en zonder enige grip achter weg. Vóór heb ik nog grip en ik kan alles nog opvangen en op de baan blijven. Dan zie ik Rob's Beach vanuit de vangrail de baan weer opstuiteren. Onmiddellijk van het gas en buitenom wegvluchten! Op het rechte stuk heb ik even tijd om na te denken. Sch...! Schade voor Rob dat hij juist in zijn thuisrace dit moet overkomen en zijn referentieronde kapot maakt: Geen klassering nu! In de volgende ronde zien we de geel-rode vlag en ik zie Rob en een auto van een baancommissaris die hem uit de gevarenzone brengt. Oei, daar is iets flink misgegaan! Godzijdank loopt Rob rond achter de vangrail en lijkt hij in orde. De eerste wagens worden steeds kleiner, maar ik zie kans me aan te klampen bij de Fuchs van Christoph Hasler (of zou 'ie op me gewacht hebben?). In ieder geval wisselen we de volgende ronden vaak van positie, elkaars zwaktepunten opnemend en observerend waar de één later remt en de ander eerder gas geeft. Nog een beetje later remmen maar....het lukt! Direct daarna schuift de achterzijde van de rode Fuchs weer voor mijn neus, niet te ontspannen rijden gelijk Waschak! Op het rechte stuk lukt het me in het laatste beetje slipstream van Christoph te blijven. We naderen de Tarzanbocht en zijn op Siegfried Fischer in de Lola Super Vee gestuit. Christoph haalt nog in en houdt de ideale lijn, Siegfried volgt hem en ik neem een krappere lijn waardoor ik halverwege de bocht naast de Lola uitkom. Bij het uitaccelereren spreken de PK's van de 1600-motor en blijft Siegfried langs de linkerkant van de baan rijden, tot aan de Gerlachbocht. Hier gaat het bijna mis. Ik veronderstel dat hij ruimte laat en ik druk de Austro binnendoor langs de Lola. Siegfried stuurt op datzelfde moment sterk naar rechts en ineens is de ruimte weg en raken onze achterwielen elkaar flink hard. Mijn oprechte excuses hiervoor! Vervolgens even een ronde aftasten of de auto zich gedraagt zoals 'ie zich gedragen moet. Het duel met Christoph duurt voort en samen worden we uiteindelijk afgevlagt. Ik spoed mij onmiddellijk naar Siegfried om mijn excuses te maken, dit kan nooit de bedoeling zijn geweest. Siegfried had niet gedacht dat op die plek iemand zou inhalen en nam mijn excuses uiteraard aan. De schade viel mee. Jan Tjassing, Lola-specialist, herstelde de verbogen bovenste draagarm voor de 2e race.
Terwijl Sophietje van Hoorn op haar gemak bezit neemt van de beschadigde Beach...
...verdwijnt de hoop op een goed resultaat aan de horizon. De schade is veel groter dan het zich in eerste instantie laat aanzien. (foto: Ed Nijman)
Frank Orthey over de eerste wedren: "Hét grote schrikmoment was vanuit mijn oogpunt zonder twijfel het ogenblik dat Robert van Hoorn over de ruim voorhanden zijnde olie in de vangrails pirouetteerde en na diepgaand onderzoek van de wielen zich moest neerleggen bij het feit dat tenminste één wiel niet meer op de juiste plek zat. Hij omschreef de gebeurtenissen met een verbazingwekkende kalmte in het rennerskwartier, nadat de 1e wedstrijd was afgelopen. Ikzelf moest vanaf de laatste rij starten als resultaat van mijn gaskabelproblemen tijdens de training en werkte mijzelf langzaam naar voren. Vanaf de eerste ronde merkte ik dat er tamelijk veel olie op de baan lag, wat mij in het Scheivlak niet alleen uitdagend, maar ook niet ongevaarlijk leek. Ik zag de baanposten geen vlagsignalen geven en probeerde de aandacht van de posten op de olie te vestigen. Ook gebaarde ik Thomas Cramer die de olie uitreed op de baan, naar de pits te gaan, hetgeen hij dan ook deed. De normaalgesproken zeer alerte baanposten hadden nu in de volgende ronde één en ander in de gaten en zwaaiden het geel-rood gestreept. Te laat voor Rob, hij had geen enkele kans in de passage tussen de Kumhobocht en Bos-Uit. De Beach bood geen fraai aanzicht. Het frame was op meerdere plaatsen gebroken of verbogen en een afgebroken langsdrager deed erger vermoeden voor de versnellingsbak. Rob was 100% in orde en na zo'n glijpartij met 130 km\h mogen we onze HFVE-beschermengel op onze kniëen danken dat er niets ernstiger is voorgevallen.
Wordt vervolgd.
